De eerste trekkers in Nepal waren de bergbeklimmers op weg naar een nog
onverkende piek waarvan ze de top wilden bereiken. Tussen 1950 en 1970 was
er enorme belangstelling voor de nepalese Himalaya; alle bergen van 8000 meter
en hoger zijn gedurende deze periode voor het eerst overwonnen.
De klimmers van het eerste uur deden hun pogingen met name in het “pre
monsoon” seizoen: de maanden april en mei. Dit is de periode tussen het eind van
de winter, waarin de wind vaak te sterk is voor de beklimming van hoge pieken en
het begin van de zomer wanneer er op grote hoogte veel sneeuw kan vallen. Nadat
men er in geslaagd was het materiaal en de kleding van de klimmers te verbeteren
zijn er ook vele succesvolle expedities geweest in de maanden september en
oktober.
In Nepal bestaan twee organisaties die zich bezighouden met
bergbeklimmen. Het ministerie van toerisme is verantwoordelijk voor de grote
expedities naar de hoogste toppen en de Nepal Mountaineering Association (NMA)
geeft vergunningen af voor de zogenaamde trekking pieken (trekking peaks). Er
bestaan in Nepal 18 bergen die behoren tot deze laatste categorie.
De benaming “trekking peak” zorgt vaak voor een onderschatting van de
zwaarte van de klim. De meeste van de pieken vereisen wel degelijk klimervaring.
Met name het klimmen op ijs en sneeuw vraagt om een speciale klimtechniek en het
gebruik van materiaal zoals stijgijzers en pickel. Voor de meeste beklimmingen
is een gedegen voorbereiding nodig en zij dienen ruim van tevoren gepland te
worden.
Er moet een vergunning aangevraagd worden en voor de grote expedities
naar de hoge toppen is een referentie nodig van de nationale alpinistenclub of
van de regering van het land van herkomst.
Afhankelijk van de te beklimmen piek en de groepsgrootte is er ook (meer
of minder) personeel nodig voor de begeleiding zoals een sherpagids, sidar, kok,
keukenjongen, dragers en eventueel een koerier en een liaison officer (toezichthouder).
Het blijkt dus wel dat bergbeklimmen voor een groot gedeelte ook “team work” is.
De top, het doel dat men wil bereiken, is letterlijk en figuurlijk het
hoogtepunt maar het hooggebergte stelt klimmers vaak voor vele (weers)verrassingen
en mede daardoor is topsucces nooit gegarandeerd.
Tot de meest bekende pieken tot 6500 meter behoren o.a.
| - Everest gebied | - Imja Tse (Island Peak) | - 6189 m |
| - Mera Peak | - 6476 m. | |
| - Lobuje east | - 6119 m. | |
| - Khongma Tse (Mehra Peak) | - 5820 m | |
| - Rolwaling | - Pharchamo | - 6187 m. |
| - Ganesh Himal | - Paldor Peak | - 5928 m. |
| - Dolpo | - Kagmara | - 5960 m. |
| - Langtang | - Naya Kangri | - 5846 m |
| - Manang district | - Pisang Peak | - 6091 m |
Voor de bergsporters die boven de Alpengrenzen willen uitstijgen ligt er een
Himalaya wereld open! Ook belangstelling?
Neem contact op met Atma Asia Travel en laat een groots idee werkelijkheid
worden.
